'இன்று' என்ற இந்த வலைப்பதிவின் பெயருக்கு நேர் எதிர்ப் பொருத்தமாக, 1991- ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதத்தில் தமிழ்ப் பத்திரிகைகளில் வெளியான சிறுகதைகளைப் பற்றிய ஒரு சிறிய ஆய்வு இது.
இந்தப் பணி எனக்கு 'இலக்கியச் சிந்தனை' அமைப்பால் வழங்கப்பட்டு, 'இலக்கியச் சிந்தனை'யின் மே மாதக் கூட்டத்தில் படிக்கப்பட்டது. சிறந்த கதையாக நான் தேரந்தெடுத்த கி. ராஜநராயணன் எழுதிய 'இளையபாரத்தினன்' சிறுகதையை வெளியிட்ட 'இந்தியா டுடே'யின் சார்பாக அதன் ஆசிரியர் மாலன் அவர்கள் என்னிடமிருந்து பரிசைப் பெற்றுக் கொண்டார்.
இந்த வாய்பை எனக்கு வழங்கிய 'இலக்கியச் சிந்தனை'யின் அமைப்பாளர்களில் ஒருவரான பாரதி அவர்களுக்கு என் நன்றியைப் பதிவு செய்கிறேன்.
இலக்கியச்
சிந்தனை — 1991 மார்ச் மாதச் சிறுகதைகள்
இலக்கிய சிந்தனைக்காக, 1991 மார்ச்
மாதச் சிறுகதைகளைப் படித்து, சிறந்த ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கும்
வாய்ப்புக் கிடைத்தபோது, என் வேலை இவ்வளவு சுலபமாக இருக்கும்
என்று நினைக்கவில்லை. இவ்வளவு கஷ்டமாக இருக்கும் என்றும் நினைக்கவில்லை.
சுலபம் என்று சொல்வதற்குக் காரணம், துரதிர்ஷ்டவசமாக, 1991 மார்ச் மாதப் பத்திரிகைகளில் வெளியான சிறுகதைகளில், என் நோக்கில் சிறப்பானவை என்று கருதக்கூடிய கதைகள் அதிகம் இல்லை. எனவே, சிறப்பான ஒரு சில கதைகளைக் கண்டெடுத்து, அவற்றுக்குள் சிறந்த ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் சிரமம் இருக்க
கஷ்டமாக இருந்தது என்று சொல்வதற்குக் காரணம், நான் படித்த நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கதைகளுக்கு எப்படி நியாயம் வழங்குவது என்பதுதான்.
நான் படித்த அத்தனை கதைகளையும் குறிப்பிட்டு, ஒவ்வொன்றைப்
பற்றியும் ஒரு வரியாவது சொல்ல வேண்டும் என்பது என் ஆசைதான். நேரத்தின் அளவைக்
கருதியும், இந்த விமர்சனப் பணி பயனுடையதாக இருக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்திலும், அவற்றில்
சிலவற்றை மட்டுமே குறிப்பிடுகிறேன்.
கதைகளைப் பற்றிப் பேசும் முன்பு, இந்த விமர்சனம் பற்றி இரண்டு
விஷயங்களைக் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.
இலக்கியச் சிந்தனையின் பல கூட்டங்களில் கலந்து கொண்டு, பல விமர்சனங்களைக் கேட்டதில், விமர்சனம் செய்தவரின் தேர்வுடன் என் தேர்வு பல முறை ஒத்துப்போகாமல் இருந்திருக்கிறது. சில தேர்வுகள் என்னை ஆச்சரியப்படுத்தியும் இருக்கின்றன.
இந்த விமர்சனமும், இதன் மூலம் செய்யப்படும்
தேர்வும், விமர்சகரின் கலாரசனையையும், ஞானத்தையும் மட்டுமே முழுவதும் சார்ந்திருப்பதால், என் தேர்வு
மற்றவர்களுக்கு ஏற்புடையாமல் போவதற்கு வாய்ப்பு உண்டு.
இரண்டாவது விஷயமும் இதைச் சார்ந்ததுதான். இது எழுத்தாளர்கள் சம்பந்தப்பட்டது. ‘காஞ்சனா’ என்ற தனது சிறுகதைத் தொகுப்பின் முன்னுரையில் புதுமைப்பித்தன் இவ்வாறு கூறுகிறார்:
“விமர்சகர்களுக்கு ஒரு வார்த்தை. வேதாந்திகள்
கைக்குள் சிக்காத கடவுள் மாதிரிதான் நான் பிறப்பித்து விட்டவைகள். அவை உங்கள்
அளவுகோலுக்குள் அடைபடாமல் இருந்தால், அதற்கு நானும் பொறுப்பாளி அல்ல; நான்
பிறப்பித்து விளையாட விட்டுள்ள ஜீவராசிகளும் பொறுப்பாளிகள் அல்ல. உங்கள் அளவுகோல்களைத்தான்
என் கதைகளின் அருகில் வைத்து அளந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று
உங்களுக்குச் சொல்லி விட விரும்புகிறேன்.”
நான் விமர்சனம் செய்யப் போகும் கதைகளை
எழுதியவர்களுக்கு, மேற்கண்டவாறு கருதிக் கொள்ள உரிமை உண்டு என்பதை நான்
உணர்ந்திருக்கிறேன். மேலும், எனது அளவுகோல்கள் எந்த ஓர் அங்கீகார முத்திரையையும் பெற்றவை அல்ல.
1991 மார்ச் மாதத்தில், கல்கி, ஆனந்த விகடன், குமுதம், சாவி, தாய், குங்குமம், இதயம் பேசுகிறது, கலைமகள், இந்தியா டுடே, அமுதசுரபி, சுபமங்களா, பொன்மலர், தாமரை, செம்மலர், நண்பர் வட்டம், தினமணி கதிர், கணையாழி
ஆகியவற்றில் வெளியான நூற்று ஐம்பத்தெட்டு சிறுகதைகள் என்னால் படிக்கப்பட்டன.
இவற்றில் முப்பத்தாறு கதைகள் ஒரு
பக்கக் கதைகள். ஒரு பக்கக் கதைகள் என்பதால், இவற்றை நான் அலட்சியமாகக் கருதவில்லை.
இவற்றில் பெரும்பாலானவை விடுகதை, அல்லது சிறிய முடிச்சு, பெரும்பாலும் ஊகிக்க்
கூடிய சஸ்பென்ஸ் இவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்ததாலும், சில கதைகளில்
அபூர்வ சிந்தனைகள் மின்னல்களாக விழுந்திருக்கின்றன.
உதாரணத்திற்கு சிலவற்றைக் கூறுகிறேன்.
ரயில் பயணத்தின்போது, தன் மனைவியைச் சில மாணவர்கள் கிண்டல் செய்வதைக் கையாலாகாத கணவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். இன்னொரு நாள், யாரோ ஒரு மாணவன் ஒரு பெண்ணிடம் வம்பு செய்ததாகப் பிடிக்கப்பட்டபோது, கூட்டத்தில் நுழைந்து, அவனைப் போட்டு அடிக்கிறான். ‘எதிரொலி’ என்ற பொருத்தமான பெயரைக் கொண்ட இந்தக் கதையின் அடிப்படை மனோத்ததுவ உண்மை நிதர்சனமானது.
பள்ளியில் பாட்டுப் போட்டியில்
கலந்துகொண்ட சிறுவன், தனக்குப் பரிசு கிடைக்காது என்று தெரிந்தும், பரிசு
வழங்கப்படும் வரை காத்திருக்கிறான்- பரிசு பெறும் மாணவர்களைக் கைதட்டி பாராட்டி ஊக்குவிக்க
வேண்டும் என்பதற்காக.
மகன் இஸ்தரிப் பெட்டியைப்
பாழாக்கி விட்டதால், பெட்டி போடுபவனுக்கு ஐந்தரை ரூபாய் அழ வேண்டியிருக்கிற என்று வயிறெரியும்
குடும்பத் தலைவர், அந்தப் பணம் பெட்டி
போடுபவனுக்குப் பொங்கல் செலவுக்குப்
பயன்படப் போகிறது என்று தெரிந்து திருப்தி அடைகிறார்.
இது போன்று ஓரிரு சிறப்பான சிந்தனைகள்
இந்த ஒரு பக்கக் கதைகளில் காணப்பட்டாலும், ஒரு
தீவிரத்துடன் எழுதப்படாமல், ஒரு பக்கம் என்ற இலக்கை மட்டுமே
வைத்து எழுதப்படுவதால், இவற்றில் எதையுமே சிறப்பாகக் கருத இயலவில்லை.
இந்த ஒரு பக்கக் கதைகளில் கண்டனத்துக்குரியவை
பல உண்டு. அவற்றை நான் இங்கே குறிப்பிட விரும்பவில்லை.
மீதமுள்ள நூற்றி இருபத்திரண்டு கதைகளைக்
கதைக் கருவின் அடிப்படையில், ஐந்தாறு
பிரிவுகளாகப் பிரித்து ஆராய முயற்சி செய்தேன்.
இவற்றில், பத்து நகைச்சுவைக் கதைகளையும், ஐந்து
குற்றவியல் கதைகளையும் பற்றிச் சுருக்கமாகச் சொல்லிவிடுகிறேன்.
குற்றவியல் கதைகள் பொதுவாக அபத்தமாகப்
படைக்கப்பட்டுள்ளன. லாஜிக், நடைமுறை சாத்தியம் போன்றவை பற்றிக் கவலைப்படாமல், படிப்பவர்களை
முட்டாள்களாக்க் கருதி எழுதப்பட்டுள்ள இந்தக் கதைகளைத்தான் வாசகர்கள் அதிகம்
விரும்பிப் படித்திருப்பார்கள் என்பது வேறு விஷயம்!
நகைச்சுவைக் கதைகளில், அகஸ்தியன், பாக்கியம் ராமசாமி
ஆகியோர் எழுதியவை உட்பட எதுவும் மிகத் தரமானதாக அமைந்து விடவில்லை.
‘அன்பே சிவம்’ என்ற ஒரு கதையை மட்டும் குறிப்பிட விரும்புகிறேன். ‘தினமணி கதிரில்’ வெளியான கோபி கிருஷ்ணன் எழுதிய இந்தக் கதை, மிதமான நகைச்சுவை இழையோடு, சுவையாக எழுதப்பட்டிருந்தாலும், இதை ஒரு சுவாரஸ்யமான கட்டுரை என்பதே பொருத்தமாக இருக்கும்.
ஒரே ஒரு விஞ்ஞானக் கதையும் இந்த மாதம்
வெளியாகியிருக்கிறது. கல்கியில் வெளியான ‘நான்-1’ என்ற கதையின் ஆசிரியர் குளோனிங் இன உற்பத்தி முறை பற்றித் தனது விஞ்ஞான அறிவை
வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். அதோடு சரி. ஒருவரைப் போல் உருவம், குணங்கள், பிற ஜெனடிக் தன்மைகளைக் கொண்ட ஒரு உயிரைப்
படைப்பதுதான் குளோனிங். இது சாத்தியமானால், பல அறிஞர்களையும்
விஞ்ஞானிகளையும் படைக்க முடியும் என்பது விஞ்ஞான நம்பிக்கை.
ஆனால், இந்தக் கதையில் வரும் சர்வாதிகாரி, தன் நாட்டை
ஆள ஒரு குளோனைத் தேடுகிறார். அந்த குளோன் தனது
எண்ணங்களையும் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்கிறார். நீண்ட ஆராய்ச்சிக்குப் பின், ஒரு
விஞ்ஞானி, அத்தகைய ஒரு குளோனைப் படைத்துக் கொடுக்கிறார். குளோன் வளர்ந்து பெரியவனானதும், அதிபர் அவனைத் தன்
மாளிகைக்கு அழைத்துச் சென்று, தன் மனைவியை அறிமுகப்படுத்தி, “இவள்தான் உன் தாய்” என்று சொல்ல, அவரது ஆல்டர்
ஈகோவான அவன், “தாயா? இவள் என் மனைவி அல்லவா?” என்கிறான். படிப்பவர்களை அஞ்ஞானிகளாக ஆக்க முயலும் கதை..
அடுத்து, இங்கே மிகவும் முக்கியமாகக் குறிப்பிடப்பட
வேண்டிய கதைகள். ஆனந்த விகடன் தலா ஐயாயிரம் ரூபாய் பரிசு கொடுத்துக்
கௌரவித்திருக்கும் பிரச்னைக் கதைகள். நியாயமாகப் பார்த்தால், பரிசு
பெற்றிருக்கும் ஐந்து கதைகளில் ஒன்றாவது இந்த மாதச் சிறந்த கதைத் தேர்வுக்கான இறுதிச்சுற்றுக்காவது
வந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், இவற்றில் எதுவுமே முதல் சுற்றைத் தாண்டி வர இயலாது என்பதுதான்
பிரச்னை!
இலக்கியச் சிந்தனைக் கூட்டம் ஒன்றில்
பேசிய திறனாய்வாளர் தி.க.சி. அவர்கள், “இந்தப் பிரச்னைக் கதைகள் எந்த
அடிப்படையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்று எனக்குப் புரியவில்லை”
என்றார். எனக்கும்தான்!
கருப்புச் சந்தை ஒழிப்பு என்ற
தலைப்பில் பரிசு பெற்ற கதை, “பிள்ளையார் சொன்ன பதில்.” பிள்ளையார் சொல்லும் கதை இது. ஒரு செல்வந்தன்
பூஜை அறையைத் தங்கத்தால் இழைத்து வைத்திருக்கிறான். அதிகாரி ரெய்டுக்கு வரும்போது, பூஜை
செய்துவிட்டு வருவதாக அனுமதி பெற்றுப் பதினைந்து நிமிடம் உள்ளே போய், பாதரசம் மூலம் தங்கத்தை
எல்லாம் வெள்ளியாக்கிவிட்டு வந்துவிடுகிறான். பிறகு உள்ளே சென்று பார்த்த அதிகாரி
‘வெள்ளிதானே இருக்கிறது, தங்கம் இல்லையே!’ என்று நினைத்து வெளியே வந்து விடுகிறார்.
மீண்டும் ஒருமுறை ரெய்டுக்கு வருகிறார்
அதிகாரி. பணக்காரன் பிள்ளையார் பக்தன் என்றால், ரெயிட் நடத்த வந்த அதிகாரியும்
பிள்ளையார் பக்தர்தான். எனவே, பக்தனைக் காப்பாற்ற, பிள்ளையார் அதிகாரியின் கைக்கடிகாரத்தின் தங்கச்
சங்கிலியில் பாதரசத்தைச் சிந்த வைத்து, அதை வெளியாக்கி, அதன் மூலம் அதிகாரிக்கு உண்மையை விளக்கிப் பணக்காரனைக்
காட்டிக் கொடுக்கிறார்.
கருப்புச் சந்தை ஒழிப்பின் கதை இதுவென்றால், வரதட்சணைக் கொடுமை.
கதை கொடுமை. இந்தத் தலைப்பில் பரிசு பெற்றிருக்கும் ‘ஒரு மௌனத்தின் அலறல்’
கதையில்,. தன்னை கொடுமைப்படுத்தும் கணவனைப் பிரிந்து, அவன் மனைவி விதவைக்கோலம்
பூண்டு அதே ஊரில் வேறு வீட்டில் வசிக்கிறாளாம். அத்துடன் இல்லாமல், அவன் அலுவலகத்துக்குச்
சென்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு, கணவனை அவமானப்படுத்திக் குடிகாரனாக்கி, அந்தக்
குடியினால் அவன் இறந்து போனபின் சுமங்கலிக் கோலம் பூணுகிறாளாம். கணவனை அவளைக் கொடுமைப்படுத்திய
வக்கிரமான முறைகளை நான் இங்கே குறிப்பிட விரும்பவில்லை.
இந்தக் கதை வெளியான அதே இதழில்
வெளியாகி இருக்கும் கிரைசி சி மோகனின் “வரதட்சணை கொடாதீர்” என்ற நகைச்சுவைக் கதைக்குப்
பரிசு அளித்திருந்தால் கூட, ஓரளவு நியாயமாக இருந்திருக்கும்!
கலப்படம் பற்றி எழுதப்பட்டிருக்கும் ‘’இரண்டாவது
முடிவு, ஒரு
மூன்றாம் தரத் துப்பறியும் கதையின் தரத்தில் அமைந்திருக்கிறது. ஆசிரியரின் Bபயோ கெமிஸ்ட்ரி பற்றிய
சில குறிப்புகளைத் தவிர, இதில் உருப்படியாக எதுவும் இல்லை.
வதந்தி பற்றிய ‘இது ரொம்ப காலத்துப் பகை,’ மரம் வளர்ப்பு
பற்றிய ‘தாய்ச்சி’ இரண்டும் அவ்வளவு மோசமில்லை என்று கூறலாம். இவற்றில், ‘தாராய்ச்சி’
கொஞ்சம் சுமாரான ரகம்.ஆனால், ஆசிரியர் மரத்தை எல்லாம் வெட்டி விட்டார்கள் என்பதை மந்திர உச்சாடனம்
போல் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதற்கு மேல், ஆழமாக எதையும் சொல்ல முயலவில்லை.
தஞ்சை மாவட்டத்து மனிதர்கள், காவிரியில்
தண்ணீர் இல்லாதது பற்றிய கவலை இன்றிக் காவிரி படுகையில் கிப்டைக்கப் போகும் எண்ணையை
வைத்துப் குபேர்ர்களாக ஆகி விடலாம் என்று கனவு காண்பதாகக் குறிப்பிட்டிருப்பது ஒரு
சோகமான நகைச்சுவை. ஆனால், சிறுவனை மரம் நடத் தூண்டி, எதிர்காலத்தைப் பற்றிய நம்பிக்கையை விதைத்திருப்பதைப்
பாராட்டலாம்.
இனி ‘பிரச்னை அல்லாத’ கதைகளுக்கு
வருவோம். அரசியல் கதைகள், காதல் கதைகள், தர்ம நியாயங்கள் பற்றிய கதைகள், ஆத்ம சிந்தனை பற்றிய கதைகள், ஏமாற்றங்கள்
பற்றிய கதைகள் என்று பல வகை இருந்தாலும், பெண்களின்
பிரச்னைகள், கணவன் மனைவி மற்றும் குடும்ப உறவுகள் பற்றிய கதைகள் சிலவற்றைக்
குறிப்பிட விரும்புகிறேன். பட்டப்படிப்பு முடித்துவிட்டு, பொருட்களை
விற்பனை செய்யும் ஒரு கலையில் சேத்தலாகச் சேர்ந்து, ஒரு பகுதியின் சூப்பரைஸராகப் பணியாற்றிய ஒருவருக்குப்
பிறகு, ஆயிரத்து
முந்நூறு ரூபாய் சம்பளம் வாங்கிக்கொண்டு, வீட்டுக்கருகே நாலு மறியக் கடைகளுக்குக் கணக்கு
எழுதி, கணக்கில்
நானூறு ரூபாய் சம்பாதிக்கும் கணவன்.
தவறு செய்யும் கணவன்
விஷயத்தில் மனைவி எப்படி நடந்து கொள்கிறாள் என்பதைப் பல கதைகள் கூறுகின்றன. மனைவி
அடங்கிப் போக வேண்டும் என்று வாதிடும் கதைகள் ஒரு வகை. ஆர்த்தெழுந்து, கணவனைத்
தண்டிக்கும் மனைவிகள் பற்றிய கதைகள் இன்னொரு வகை.
கணவன்மார்கள் என்ன செய்தாலும் அவர்களுடன்
ஒத்துப்போக வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்துவதாக வலிந்து கூறப்படும் சில
காரணங்கள் விசித்திரமாக இருக்கின்றன. உதாரணத்துக்கு, குங்குமத்தில் வெளியான கமலா கந்தசாமியின்
“அசோகவனத்துச் சீதைகள்” என்ற கதை. இதில், ஒரு சீதை, தான் அலுவலகத்தில் மற்ற ஆண்களுடன் பழகுவதைப்
பொறுக்க முடியாத கணவன் வேலையை ராஜினாமா செய்யச் சொன்னதால் கொந்தளித்து, விவாகரத்தைப்
பற்றி யோசிக்கிறான். அவள் தோழியோ,
அவளது பதவி உயர்வுக்காக அவளது மேலதிகாரியிடம் தன்னை அட்ஜஸ்ட் பண்ணி நடந்து கொள்ளச் சொன்ன தன்
கணவனை விட அவள் கணவன் நேர்மையானவன் என்று சொல்லி, ராமன் சீதையைத் தீக்குளிக்கச் சொன்னதில் தப்பில்லை
என்கிறாள். இந்தக் கதை ஒரு பெண்ணின் பெயரில் வெளியாகியிருப்பது வேதனை அளிக்கிறது.
இதே இதழில் வெளியான இன்னொரு கதை, *மனசுக்குள்ளே
போதி மரம்*. இதில், நாயகி, த்ததெடுத்து வளர்க்கும் தங்கள் குழந்தை இன்னொரு
பெண்ணின் மூலம் தன் கணவனுக்குப் பிறந்தது என்று அறிந்து, கணவனையும்
குழந்தையையும் ஒதுக்கிவிட்டு வருகிறாள். அவளது தாய், அந்தப் பெண்ணே தனது கணவனின் ஆசைநாயகிக்குப்
பிறந்தவள் என்ற பொய்யைச் சொல்லி,
அவள் மனதை மாற்றிக் கணவனிடம் திரும்பச் செய்கிறாள்.
இந்த அக்கிரம்மான கதையும் ஒரு பெண்ணின் பெயரில் வெளியாகி இருக்கிறது.
இனி, இரண்டாவது வகைக் கதைகளுக்குப்
போவோம்.
தீக்குளிக்கிறாள்” என்ற ‘குமுதம்’
இதழில் வெளியான கதையில், நாயகி தன்னை கொடுமைப்படுத்தி, மறுமணம் புரியத் திட்டமிடும் கணவனைப் பழிவாங்க, தான் சீராகக்
கொண்டு வந்த சோஃபா, கட்டில், பீரோ, டிவி, விசிஆர், வெட் கிரைண்டர் எல்லாவற்றையும்
தீக்கிரையாக்குகிறாள். இத்தனையையும் ஒரு அறைக்குள் சேர்த்து, தான்
தீக்குளிப்பதான பாவனையில் எல்லாவற்றையும் அவள் அமைதியாகத் தீக்கிரையாக்கி. முடிப்பதுதான்
விசேஷம். ஸ்மூத் ஆபரேஷன்.
‘கலைமகளி’ல் வெளியான எம்.பானுவின்
*தண்ணீர்க் கோலங்கள்* கதையில் வரும் சுமி, தன் கணவனைப் பழிவாங்கும் விதமே தனி. ஆண்கள் அனைவருமே
அயோக்கியர்கள் என்று சிறு வயதிலேயே முடிவு செய்து விட்ட இந்தப் பெண், ஒரு பெண் திருமணத்தின் மூலம் தனது
சதந்திரத்தையும், தனித்துவத்தையும் இழந்து விடுவதாக நம்புவதால், திருமணம் செய்து
கொள்வதில்லை என்று உறுதி பூண்டவள். ஆயினும்,
தாயின் வற்புறுத்தலால் வைத்தியநாதனைக் கைப்பிடிக்கிறாள்.
ஆண்களைப் பற்றிய அவளது கணிப்பு
வைத்தியநாதன் விஷயத்தில் தவறாகிவிடவில்லை. மனைவி பக்கத்தில் இருக்கும்போதே, வேறொரு
பெண்ணை ரசிப்பவன் அவன். தனக்கு சங்கீத ரசனை இல்லாததால், மனைவியின்
சங்கீத ஈடுபாட்டையும் குலைக்க முயல்வான். இன்னும் பல.
வேறொரு பெண்ணுடன் அவனுக்குத் தொடர்பு
இருப்பதை அறிந்து, சுமி அவனை விவாகரத்து செய்கிறாள். சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அவன் தனது
இரண்டாவது திருமணத்துக்கு இவளுக்கு அழைப்பு அனுப்புகிறான். அவனது திமிரினால்
ஆத்திரமடைந்த சுமி, தன்னை விரும்பும் சங்கீத ரசனை உள்ள தனது மேலதிகாரியை மணக்க
முடிவெடுக்கிறாள். அதுவும் எப்படி?
மாஜி கணவன் மறு திருமணம் செய்து கொள்ளும் அதே
நாளில், அவன்
கல்யாணம் நடக்கும் மண்டபத்துக்கு எதிர்ச்சாரியில் இருக்கும் இன்னொரு மண்டபத்தில் இவள் திருமணம்.
எல்லாம் எவ்வளவு வசதியாக அமைந்து விட்டது பாருங்கள்!
இதையெல்லாம் ஒரு கடிதமாக அவர் தன்
தோழிக்கு எழுதுகிறார். கடிதத்தைப் படித்த திருமணமாகாத அந்தத் தோழி தன்னைப்போல் ஒரு
தலைமுறை, இரு
தலைமுறை பெண்கள் கல்யாணம் வேண்டாம் என்ற உறுதியுடன் இருந்தால்தான் பெண்களுக்கு
விடிவு பிறக்கும் என்று நினைக்கிறாள். மக்கள் தொகைப் பெருக்கத்தைத் தடுக்க இது ஒரு
நல்ல யோசனையாக இருக்கலாம். பெண்கள் முன்னேற்றத்துக்கு உதவக்கூடிய கருத்தாகத்
தோன்றவில்லை.
மோசமான கதைகளைப் பற்றியும், போலித்தனமான படைப்புகளைப்
பற்றியும் ஓரளவுக்குச் சொல்லியாகிவிட்டது. இனி சில நல்ல முயற்சிகளையும்
பார்க்கலாம். இவற்றில் பல சோபிக்காவிட்டாலும், நேர்மையான சிந்தனை, தெளிவான கருத்து, நேரடியான
அணுகுமுறை போன்ற ஏதோ ஒரு சிறப்பைப் பெற்றவையாக இருக்கின்றன.
தாய் இதழில் வெளியான சில கதைகள்:
1.
ஒரு மாடு, ஒரு
மனிதன்— வே.சேஷாசலம்.
நாயக்கர் வீட்டுப் பசு இறந்து போனதும், மனைவியின்
எதிர்ப்பையும் மீறி நாயக்கர் அதை அறுக்கக் கொடுக்கிறார். மாட்டுக்கறி தின்னப்
போகிறவன், திருவயதில்
நாயக்கர் வீட்டில் இந்த மாட்டை மேய்த்திருப்பவன், தின்ன மனம் வராமல் கை கழுவுகிறான்.
எதார்த்தமான நடையில்
எழுதப்பட்டிருந்தாலும், கதையை இரண்டு பகுதிகளாக எழுதி, இரண்டையும் ஒட்ட வைக்க முயற்சி செய்திருப்பது
ஒரு குறை.
2.
தையல் – பாவண்ணன்
பத்தாம் வகுப்பில் நாலு முறை ஃபெயில்
ஆகிவிட்ட சாந்தி தையல் கற்றுக்கொள்ள அத்தையிடம் அனுப்பப்படுகிறாள். அத்தையின் ஆரம்பக்
கண்டிப்பு, சாந்தி தையல் கலையில் தேர்ச்சி பெற்றதும் கனிவாக மாறுகிறது.
பெண்களுக்குத் தையல் கலையின் உபயோகங்களைப் பற்றிச் விளக்குகிறார். தையல்
இயந்திரத்தை இயக்குவதன் நுணுக்கங்கள் கதையில் பரந்து கிடக்கின்றன. கதைக்கு ‘மூன்று
நிமிடங்களில் தையல் கற்றுக்கொள்வது எப்படி?’ என்றும் பெயர் வைத்திருக்கலாம்!
3.
விதி - வண்ண
நிலவன்
தன் நண்பனின் முன்னாள் காதலியைத்
தற்செயலாகச் சந்திப்பவன். அவளிடம் தன் நண்பனின் மரணச் செய்தியைச் சொல்ல நினைக்க, அவ்வளவு பழைய
காலத்தைப் பற்றிப் பேசாமல் வேறு பல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறான். தெளிவான நடையில்
எழுதப்பட்ட கதை. ஆனால் புதிதாக எதுவும் இல்லை.
4, கிணற்று வீடுகள் – கி.ஜெயசேகரன்
கிராமத்தில் நிலவும் தீண்டாமையையும், அங்கே
குடிபோகும் அரசு ஊழியன் அதை ஏற்க முடியாமல் தவிப்பதையும் சித்தரிக்கிறது.
5.
முடியவில்லை -
பாவண்ணன்
கர்நாடகாவில்
வேலை பார்த்தபோது, வேணு என்ற ஏழை இளைஞனின்
பாட்டினால் கவரப்பட்டு, அவனுக்கு உணவளித்து உதவிகள் செய்யும் கதாநாயகி, அவன்
மரணப்படுக்கையில் இருக்கும் தன்
மனைவியைப் பார்க்க ஊருக்குப் போக ஐம்பது ரூபாய் கேட்கும்போது, அலுவலகப் பிரச்னை காரணமாக ஏற்பட்டிருந்த
கொந்தளித்த மனநிலையில், ‘இவன் வேறு’ என்று நினைத்து, அவனை ஏசி அனுப்பிவிடுகிறான். பிறகு வேணுவை
மீண்டும் பார்க்க முடியவில்லை. மனிதாபிமானம் இழையோடினாலும், சினிமாத்தனமான கதை.
‘குங்குமம்’
பத்திரிகையில் வெளியான கதைகள்:
பரமு - சுகந்தி
இரும்புப் பட்டறையில் வேலை செய்யும்
சிறுவனின் கதை. நுணுக்கமான வரிகளுடன், எளிமையான நடையில் சிறப்பாகத் துவங்கிய கதை, இடையில்
தடம் மாறிச் செயற்கையாகி விட்டது. இவன் அம்மாவிடம் கொடுத்த சம்பளப் பணத்தை இவன் அப்பா இவன் அம்மாவிடமிருந்து
பிடுங்கிக் கொண்டு போய்க் குடித்து விட்டு வந்து, இவன் அம்மாவை
அடிக்கிறான் என்பதால், இவன் வேலைக்குப் போவதை நிறுத்திவிடுகிறான். “ஏன் வேலைக்குப்
போகவில்லை? என்று அப்பா என்னை அடித்தாலும், அம்மாவை அடிக்க மாட்டார் அல்லவா?’
பெண் - உஷா ராம் மோகன்
இரண்டாவது குழந்தையும் பெண் என்பதால், குழந்தையைத்
தந்தை வெறுக்க, அது பாட்டியிடம் வளர்கிறது. மூன்றாம் முறை கர்ப்பமாகும் தாய், பெண் குழந்தை
பிறந்தால் என்ன செய்வது என்று பயந்து தற்கொலை செய்து கொள்கிறாள். பெண் குழந்தைகளை
அப்பா சரியாக வளர்க்காவிட்டாலும்,
அவர் ஓய்வு பெற்ற பிறக்கு, தந்தைக்குப் பணிவிடை
செய்ய, பெண்கள் வருகிறார்கள். தந்தை தன் தவறை உணர்ந்து கதறுகிறார்.
சுபமங்களாவில் வெளியான கதைகள்
தவிப்பு. பத்மா
மவுண்ட் ரோட்டில் சிறுநீர் கழிக்க இடம்
தேடித் துடிக்கும் ஒரு பெண்ணின் தவிப்பு. வேறு வழியின்றி, பத்து ரூபாய்
டிக்கெட் கொடுத்து ஒரு நாடக அரங்குக்குள் வருகிறாள் அந்தப் பெண். ஒரு நடுத்தர
வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர் என்று காட்டியிருப்பதாலும், அவள் மவுண்ட் ரோட்டுக்கு வந்ததே கேசட்
ரெக்கார்டிங் செய்து கொண்டு போகத்தான் என்பதாலும், அவள் பத்து ரூபாய் கொடுக்க
நேர்ந்தது பற்றிப் பச்சாதாபம் ஏற்படவில்லை. ஆயினும், இந்தத் தவிப்பு ஒரு நடைமுறைப்
பிரச்சனை என்பது உண்மைதான்.
கனவு - வண்ணதாசன்
வாழ்க்கையின் அந்திப் பொழுதில்
இருக்கும் பெரிய ஆயானின் எண்ணங்களையும், அந்த நாள் நினைவுகளையும் தெளிவான, எளிமையான நடையில்,
ஒரு ஓவியம் போல் நுணுக்கமாகக் கூறுகிறார் ஆசிரியர். ஆனால், இதே இதழில் ஒரு புத்தகம்
பற்றிய மதிப்பீட்டில், ‘வாசகனுக்குக் கொஞ்சம் சுவாரஸ்யம் வந்து விடக் கூடாது என்று கங்கணம் கட்டிக்
கொண்டு எழுதுகிறார்’ என்று எழுதப்பட்ட விமரிசனம் இவருடைய கதைக்கும் பொருந்தும்.
அப்பாவுக்கு – மா.ராஜேந்திரன்
மாமனாரின் தவச காரியங்களைசிரத்தையாகச் செய்யும்
மருமகள், மாமியாருடன் சண்டை போட்டு அவரை ஊருக்கு அனுப்பி இருக்கிறாள்.
இருக்கும்வரை வெறுப்பு, இறந்தபின்தான் மதிப்பு என்ற கருத்தை எளிமையாகச் சொல்லும்
கதை.
தர்மம், பாவண்ணன்
சூதாடக் காசில்லாமல், கொஞ்சம் காசு
புரட்டலாமே என்று ஒரு வீட்டுக்கு வேலைக்குப் போகிறார்கள் கந்தனும் குமாரசாமியும்.
வேலைக்குக் கூலியுடன் போனஸாகச் சாப்பாடு போடுகிறாள் வீட்டுக்கார அம்மாள். சில
நாட்கள் கழித்து, இருவரும் ஒரு வேனில் கல் மூட்டைகளுடன் வந்து அந்த வீட்டைத்
தாக்குகிறார்கள். அவர்கள் சோறு போட்டதைக் கந்தன் சுட்டிக் காட்ட, “அவன் காசு
கொடுத்தான். அவனுக்கு வேலை செஞ்சோம். இவன் குடுத்த காசுக்கு இந்த வேலை” என்று
நியாயம் பேசுகிறான் குமாரசாமி. ‘கர்மம்’ என்ற தலைப்பில் இருக்கும் கனம் கதையில்
இல்லை.
யந்திரங்கள் - அகிலன் கண்ணன்
வீட்டுப் பொருட்கள் விற்பனைக் கடையில்
வேலை செய்பவன். சாலையில் காய்கறி நறுக்கித் தரச் சொல்லி மனைவி கேட்டபோது, கோபித்து, அவள்
மீது புத்தகத்தை வீசுகிறான். மாலையில் வீடு திரும்பும்போது, கடையில் யார்
யாருக்கோ மிக்ஸி இயக்கிக் காட்டி,
காய்கறிகளை நறுக்கிக் காட்டும் தன்னால், மனைவிக்குக்
காய்கறி நறுக்கித் தர முடியவில்லையே என்று வருந்தி, முதலாளி கேட்டுத் தவணை முறையில் மிக்ஸி வாங்கி
மனைவிக்குத் தர முடிவு செய்கிறான்.
செம்மலரில் வெளியான கதைகள்
தடம் - வேல ராமமூர்த்தி
பெருமழையால் கண்மாயில் வெள்ளம். ஊரில்
ஒரு பகுதியினர் ராவுத்தர்கள். அவர்கள் பக்கமாக வெள்ளத்தைத் திருப்பிவிடலாம் என்று சிஙர்
நினைக்க, கண்மாய் உடைந்ததும், ஊர் முழுவதும் போராவெள்ளத்திலிருந்து பாதுகாத்துக் கொள்ளும் பணியில்
இறங்குகிறது.கதையின் தடம் சற்றுத் தெளிவாக இருந்திருக்கலாம்.
லேட்- ஆர். வெங்கடேஷ்
நண்பர்களுடன் பேசிவிட்டு, அன்றைக்கும் வீட்டுக்கு
லேட்டாக வரும் இளைஞனின் எண்ணங்களைப் பற்றிய கதை.
‘தாமரை’யில் வெளியான கதை
கோடித்துணி - காசி வில்லவன்
இறந்து போன விருத்தாம்பாளுக்கு யார் கோடித்துணி
போடுவது என்ற பிரச்னையில் வார்த்தை முற்றி, சில உறவினர்கள் வெளியேறி விடுகின்றனர். இறுதியில், அவளது சவ
ஊர்வலம் நடந்தபோது அதில் சில மனிதர்களும் கலந்து கொண்டனர் என்று முடிக்கிறார்
ஆசிரியர்.
இறுதியாக, இந்த மாதத்தின்
சிறந்த சிறுகதைகள் என்று நான் கருதும் கதைகளுக்கு வருகிறேன்.
1.
கல் குதிரை மண்டபம் – பாரதி பாலன், தினமணி கதிர் (10.03.1991)
வாழ்ந்து கெட்டவரான வேலுப்பிள்ளை, பொங்கலைக் கூட
கொண்டாட முடியாத நிலையில், கையில் இருக்கும் பத்து ரூபாயை மனைவியிடம் கொடுத்து, அரிசி வாங்கி
வந்து வெறும் சோறு வடித்து உண்ண நினைக்கிறார். மனைவி அரிசி வாங்கி வந்து, மீதிச் சில்லறை ரூபாய்
2.40 ஐ அவரிடம் கொடுக்கிறாள். அப்போது வாசலில் கூத்தாளிகள் வருகிறார்கள். வருடா
வருட அவர்களுக்குப் பத்து ரூபாய் போடுவார். ஆனால், இப்போது கையில் ரூபாய் 2.40தான் இருக்கிறது.
மனைவியை பின்புறமாகக் கடைக்கு அனுப்பி, அரிசியைத் திருப்பிக் கொடுத்துப் பணத்தை வாங்கி
வந்து, பத்து
ரூபாயைக் கூத்தாடிகளுக்குக் கொடுத்து மகிழ்கிறார். அவரது கம்பீரத்தை மண்டபத்தில்
இருக்கும் கல் குதிரையின் கம்பீரத்துக்கு ஒப்பிடுகிறார் ஆசிரியர்.
அழுத்தமான நடையில் சிறப்பாக எழுதப்பட்டிருக்கும்
இக்கதையில் இரண்டு குறைகள் தென்படுகின்றன. ஒன்று, வேலுப்பிள்ளையின் வீழ்ச்சியை சரியா அமைக்காதது.
இரண்டு, கதையின்
முடிவை சௌகரியமாக அமைத்துக் கொண்டிருப்பது. அரிசியை உலையில் போட்ட , பின் கூத்தாடிகள்
வந்திருந்தால் என்ன செய்திருப்பார் வேலுப்பிள்ளை? மேலும், கூத்தாடிகளுக்கு வழக்கம் போல் பத்து ரூபாய்
கொடுக்க நினைப்பது இவரது உயர்வைக் காட்டவில்லை. போலி கௌரவத்தையே காட்டுகிறது.
2.
ஆண் குழந்தை - நதி.
இரண்டு பெண் குழந்தைகளுக்குப் பின், வரம் வேண்டி ஆண்
குழந்தையைப் பெறுவதற்காக ராமேஸ்வரம் வரும் தம்பதி ராமானுஜ சாஸ்திரிகளிடம் அனுப்பி
வைக்கப் படுகிறார்கள். கணபதி ஹோமம்,
சாந்தி ஹோமம் செய்தால் ஆண் குழந்தை நிச்சயம்
என்கிறார் சாஸ்திரிகள். ‘இதுவரைக்கும் மூவாயிரம், நாலாயிரம் பேருக்குச் செய்திருக்கிறேன். யாருக்கும்
மிஸ் ஆனதில்லை. எல்லோரும் குழந்தையுடன் வந்து என்னைப் பார்த்துவிட்டுப் போவார்கள்’
என்கிறார்.
சாஸ்திரிகள் பின்னால் வலுவாகச் சொல்லி, தம்பதியைத் தன்
வீட்டுக்கு அனுப்பி வைக்க, அவர்கள் ஹோமம்
செய்ய, அவர் வீட்டுக்கு வருகிறார்கள். எல்லாம் ரெடியாக இருக்கிறது என்கிறாள் சாஸ்திரியின்
மனைவி. வீட்டை எவ்வளவு சுத்தமாக வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று வந்தவர் தன்
மனைவியிடம் சொல்ல, “கலைக்கறத்துக்கும், கொட்டறதுக்கும் இங்கே குழந்தையா, குட்டியா?’ என்கிறாள்
சாஸ்திரியின் மனைவி. ‘குழந்தைகள் வெளியூரில் படிக்கிறார்களா?’ என்று தம்பதி கேட்டதற்கு, “கல்யாணமாகிப் பதினெட்டு
வருடம் ஆகிவிட்டது. இன்னும் எங்களுக்குக் குழந்தை இல்லை” என்கிறாள் சாஸ்திரியின்
மனைவி., பொருமலுடன்.
இந்தக் கதையின் சிறப்பு எந்தவிதமான
நோக்கமும் கற்பிக்காமல் கதையை நேரடியாகச் சொல்லியிருப்பதுதான். சாஸ்திரிகள் ஒரு ஏமாற்றுக்காரர்
என்று சொல்லவில்லை. அப்படி என்றால்,
வந்தவர்களுக்கு உண்மை தெரியாமல் பார்த்துக்கொண்டிருக்க
வேண்டுமே! அவர்களை ஏன் தன் வீட்டுக்கு அனுப்புகிறா? இதெல்லாம் மூட நம்பிக்கி
என்றும் சொல்லவில்லை. மற்றவர்களுக்கு ஹோமம் செய்து குழந்தை பெற வகை செய்யும் சாஸ்திரிகள்
தம்பதிக்கு ஏன் குழந்தை என்ற கேள்வியை மௌனமாக எழுப்பி, பதிலை நமது
ஊகத்துக்கு விட்டிருக்கிறார் ஆசிரியர். அத்துடன் தங்களுக்குக் குழந்தை இல்லை என்று
சொன்னால் குழந்தை பெறுவதற்காக ஹோமம் செய்ய வந்திருக்கும் தம்பதி தன் கணவரான
சாஸ்திரிகளிடம் நம்பிக்கை இழந்து விட மாட்டார்களா என்ற சிந்தனை இல்லாமலோ, அது
பற்றிக் கவலைப்படாமலோ சாஸ்திரிகளின் மனைவி பேசுவது சாஸ்திரிகள் செய்யும் ஹோமத்தில்
தனக்கு நம்பிக்கை இல்லை என்பதை மறைமுகமாக்க் காட்டுவதாகக் கொள்ளலாம்.
சாஸ்திரிகளிக்கு எதிராக அவர் மனைவி மௌனமாகப் புஉரட்சி செய்வதாவும் கொள்ளலாம்.
3.
மன்னிப்பு. புதுவை ஆர். சந்திரஹரி. (தாமரை)
பள்ளி முதல்வர் ஃபாதர் பீட்டர் பைபிள் வகுப்பு
நடத்துகிறார். பாவ மன்னிப்பைப் பற்றிக் கூறுகிறார். பாவம் செய்தவர் குருவிடம்
சென்று தனது பாவங்களைச் சொல்ல, அவற்றை இறைவன் பொறுக்க வேண்டும் என்று வேண்டிக் கொள்ள வேண்டும்
என்கிறார். லூயிஸ் என்ற மாணவன்,
“யாரிடம் தப்பு செய்தோமோ, அவர்களிடம்தானே
மன்னிப்புக் கேட்கணும்?” என்று பக்கத்தில் இருக்கும் பையனிடம் கேட்க, இதைக் கேட்டறிந்த
பாதிரியார் “ஒரு கிறிஸ்தவ மாணவனுக்கு இவ்வளவு
திமிரா?” என்று
அவனைப் பிரம்பால் விளாசி விடுகிறார்.
சிறுவன் ஜுரம் வந்து படுத்திருப்பதை
அறிந்து, குருவிடம்
சென்று சிறுவனை அடித்ததற்குப் பாவ மன்னிப்புக் கோருகிறார். அதில் திருப்தி
அடையாமல், ஜுரத்தில்
விழுந்து கிடக்கும் லூயிஸைப் பார்த்து அவனிடமும் மன்னிப்பு கேட்கிறார்.
சிறுவன் எழுப்பிய கேள்விக்கு, அந்தக் கேள்வியைக்
குறை கூறிய பாதிரியாரே விடையா அமைந்ததை எளிமையாகச் சொல்லும் நல்ல கதை
4.
நிறம் மாறும் உணர்வுகள். திலகவதி.
தாமரை.
ஜிப்மரில் கம்பவுண்டராக இருந்து ஓய்வு
பெற்ற பின், ஒரு மருத்துவராக வைத்தியம் பார்க்கும்
ராமசாமி அவரை யாராவது கம்பவுண்டர் என்று சொன்னால் இண்டு ரூபாய் வாங்கி விடுவார்.
அப்பாவுக்கு பென்சிலின், அம்மாவுக்கு
இன்சுலின், தனக்கு நியூரோபின் என்று குருநாதன் குடும்பத்தினர் அனைவருக்கும் அவர்தான்
ஊசி போட்டு விட்டுப் போவார்.
பத்து. கண்டாமணிளின் கணீரை உருக்கி
ஒன்றாய் வார்த்து தட்டிச் செய்தது போன்ற குரலில், இரண்டாவது உலகப் போரின் தனது
அனுபவங்களையும், அல்லி அரசாணி மாலை முதல் ஐசக் சிங்கர் வரை இலக்கிய சர்ச்சையுகள் பற்றியும், தற்கால மேல்நாட்டு
திரைப்படங்களைப் பற்றியும், வருபவர்களை உட்கார வைத்துப் பேசுவார் குருநாதன்.
குருநாதன் ராமஞாமியின் வீட்டுக்குப்
போயிருந்தபோது, உள்ளூர் மளிகைக் கடை அரிசி உத்தண்டி செட்டியார் கம்பீரமாகப் பெரிய
நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருக்க, ராமசாமி, இறகு பலிக்கப்பட்ட கோழியாய்ச் சுருங்கி
உட்கார்ந்திருக்கிறார். குருநாதன் வளைகுடாப் போர் பற்றியும், ஓமர் ஷெரீஃப்
நடித்த சன்ஃப்ளவர் படம் பற்றியும்,
சு.சமுத்திரத்துக்கு சாகித்ய அகாடமி பரிசு கிடைத்தது
பற்றியும் பேச்சு கொடுத்துப் பார்த்தும், ராமசாமி வாய் திறக்கவில்லை.
உள்ளே சென்று அவர் தன் மனைவியிடம்
பேச்சு கொடுத்ததில், அரிசிக் கடைச் செட்டியார் பல நாள் பாக்கியை வாங்காமல் போவதில்லை
என்று உட்கார்ந்திருப்பதுதான் ராமசாமியின் சோர்வுக்குக் காரணம் என்பது தெரிகிறது.
ராமசாமியை உள்ளே அழைத்து, அவருக்குக் கடன் கொடுத்து உதவ முன் வருகிறார் குருநாதன். . அவருக்கு
பென்ஷன் வந்ததும் திருப்பிக் கொடுத்தால் போதும் என்கிறார். ராமசாமி முதலில்
மறுத்துவிட்டுப் பிறகு வாங்கிக் கொள்கிறார்.
பணத்தை வாங்கிக் கொண்டதும், ராமசாமியிடம்
பழைய கம்பீரம் திரும்புகிறது. செட்டியாரிடம் அதட்டலுடன் அவர் பாக்கியை செட்டில்
செய்ய முயல, செட்டியார் இறங்கி வந்து, முழுவதும் கடனைத் தீர்க்க வேண்டாம் என்று
கேட்டுக் கொண்டு, கொடுத்ததை வாங்கிக் கொள்கிறார்.
குருநாதன் தான் வந்த வேலையைச் சொன்னதும், ராமசாமி
அலட்சியமாக மதியம் வருவதாகச் சொல்கிறார். “இன்னியோட உலகப் பட விழா முடியுது.
டேவிட் லீன் படம் பார்க்க வேண்டாமா?
அதுதான் மெட்ராஸ் போறேன். பஸ் ஸ்டாண்ட் போறப்ப
வந்து ஊசியைப் போட்டுட்டு போறேன்” என்று மீதிப் பணத்தைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு
வைத்துக் கொள்கிறார்.
குருநாதனுக்குக் கள்ளிச் சொட்டு காப்பி
உபசாரம் நடக்கிறது. “எல்லா உறவுகளுமே பொருளாதார உறவுகள்தான்” என்று யாரோ சொன்னாங்க.
உணர்வுகளும் அப்படித்தான்” என்று தோன்றுகி
ஒரு சாதாரணக் கருவை வைத்து அழுத்தமான பாத்திரங்களைப்
படித்து, விரிவான
நிலக்களம் அமைத்து, ரு அழகான சொற்சித்திரத்தைத் தீட்டி இருக்கிறார் ஆசிரியர்.
5.
இளைய பாரதத்தினன் – கி.ராஜநாராயணன் (இந்தியா
டுடே
‘ராமாயணக் கதைகளை மண்வாசனையுடன்
சொல்லுவதற்குப் புகழ் பெற்ற. கி.ராஜநாராயணனின் வித்தியாசமான நகர்ப்புற இளைஞர்களைப்
பற்றிச் சொல்லும் கதை இது’ என்பது,
இந்தக் கதைக்கு ‘இந்தியா டுடே’ அளித்திருக்கும்
அறிமுகக் குறிப்பு.
வேலை கிடைக்காத இளைஞன் பச்சையப்பன்
ஒருநாள் வேலைப்புதிவு அலுவலகம், நூலகம்,
அஞ்சல் அலுவகம், கடை கண்ணி, அது இது என்று அலைந்து விட்டு, மூன்று மணிக்கு வீட்டுக்கு வந்து மதியச்
சாப்பாடு சாப்பிட்டு விட்டு, நாற்காலியில் உட்கார்ந்து, மேசைமீது கால்களைப் போட்டுக்கொண்டு ஒரு கோழித்
தூக்கம் போட முயல, அதற்கு எத்தனை இடைஞ்சல்கள்! மர உத்திரங்களில் ஓட்டை போடும் சந்தனப்
பொட்டு வைத்த கனமான ஒரு கருவண்டு,
அடிநாதக் குரலில் எழுப்பிய ஒலியுடன் பறந்து வந்து, எந்த இடத்தில்
ஓட்டை போடலாம் என்று தேடுகிறது. அது எழுப்பும் ஒலி, யாரோ தூரத்தில் பெரிய எழுத்து அம்மானைப் புத்தகத்தை
கனமான குரலில் ராகமிட்டு வாசிப்பது போலக் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது.
இந்த வண்டோடு பலமுறை சண்டை போட்டுத்
தோற்றிருக்கிறான் அவன். பூப்பந்து விளையாட்டு மட்டை இருந்தால் அதை வீழ்த்தி விடலாம்.
முருகனிடம் பேட் இருக்கிறது. கேட்டால் தருவான். வாங்கிக்கொண்டு வரலாம். வரணும்
என்று நினைக்கிறதுதான். வீட்டு வாசலில் இறங்கியதும் மறந்து போய்
விடுகிறது.
இது தவிர, உதட்டின் மீது வந்து உட்காரும்
ஈ. அதோடு, வீட்டின் ஒரு பகுதியில் தச்சு வேலை
நடப்பதால், காதைத் தாக்கும் கொட்டாப்புளியின் ஓசை.
வீட்டை வடிவமைத்துக் கட்டியவரான அவன் ஆயா மழைக்காலம்
வருவதற்குள் அடுப்படியில் ஒழுகு மரக்கட்டையை, மரக்கூரையைச் செம்மை பண்ணிட வேண்டும் என்று ஒத்தைக்
காலில் நின்று கொண்டு தச்சரை வேலை வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறாள். அவள் வேறு வந்து, “ஓடிப் போய் ஒரு மூணு
இஞ்ச் போல்ட் ஆணி வாங்கி வா” என்கிறாள். இவன் முன்பே அதிகம் வாங்கி வைக்கச்
சொல்லியும் கேட்காமல் கணக்காக வாங்கி வைத்ததன் வேலை இது.
அவள் கொடுத்த பண நோட்டைக் கையில் இருக்கும் பத்திரிக்கையில் வைத்துவிட்டு, முகம் கழுவித் தலை
நீவிப் பவுடர் போட்டுக் கொண்டு, கைலியிலிருந்து பேன்ட்டுக்கு மாறி, மீண்டும் கண்ணாடியில் பார்த்துக் கொண்டு போற வழியில்
அடுத்த தெருவில் சன்னலில் சில சமயம் தெரியும் முகம் அன்று தடடுப்படுமா என்று எண்ணிப் பார்த்து, மனதுக்குள்,
“சன்னல் என்னும் சதுர வானம்
தண்ணென்னும் வட்டமதி
நெஞ்சில் முட்டும் காதல்
என்று புதுக்கவிதை இயற்றி, மின்விசிறி அடியில் கொஞ்ச நேரம்
களைப்பாறுகையில், ஆயாவின் இளக்காரமான. சிரிப்பைக் கவனித்து, அது கோபத்துக்கு முந்திய தோற்றம் என்று உணர்ந்து,
ரூபாய் நோட்டை எந்தப் புத்தகத்தில் வைத்தோம் என்று மறந்துவிடக் கொஞ்சம் தடுமாறித் தேடிக்
கண்டுபிடித்த பின் சைக்கிளைத் தேடினால், சைக்கிள் இல்லை. தம்பி எடுத்துப்
போயிருக்கிறான்.
இந்த நாசமத்துக்குப் போன பயல் இந்த வீட்டில் இருக்கிற வரைக்கும்,
நமக்குச சைக்கிள் கிடைக்காது. நடந்தே சாக வேண்டியதுதான் என்று தன் தம்பியை
மனதுக்குள் வைது கொண்டே படி இறங்குகிறான். கொஞ்ச தூரம் போயிருப்பான். அவனுக்குப்
பிடித்த சினிமாப் பாட்டைக் கேட்டு நின்றுவி டுகிறான்.
புதுப்புது சினிமாப் பாடல்களைப் பதிவு
பண்ணிக் கொண்டு வந்து, ஸ்டீரியோ ஒலிபெருக்கியில் போட்டு, “இந்த ஊரு உலகமெல்லாம் கேட்டுப்
பயனடையட்டும்” என்று சொல்லிச் சத்தமாக வைத்து, “அனுபவிங்கடா, பயல்களா?” என்று தன்னால்
முடிந்த ஒலிதானம் பண்ணும் முக்குக்கடைத் தையல்காரின் கடையில் இருந்து வரும்
பாட்டு.
அந்தப் பாட்டு முடிந்துதான்
பச்சையப்பன் அந்த இடத்தை விட்டே கிளம்புவான். இனி ஆயாவின் முகமோ,போல்ட் ஆணியோ ஞாபகம்
இல்லை.
“வகுத்துக் கொண்ட பரிமாணத் தக்குள் ஒரு
ஆச்சரியமான கவனத்துடனும், துல்லியமான வர்ணனைகளுடனும், கோட்டிலிருந்து பிசகாமல், சுவாரசியம் குன்றாமல்
எழுதப்பட்டிருக்கும் கதை.
வேலையில்லா இளைஞனின் வெளிமன, உள்மனப்
பிரச்சனைகள் கதையில் சஉள் நீரோட்டமாக ஓடுகின்றன. வேலையில்லாவர்களுக்கு வேலை தேடுவதே
பெரிய வேலையாக இருப்பது, அவனது வசதி குறைவுகள்,
அவன் வார்த்தைக்கு மதிப்பு இல்லாமல் போவது
போன்ற அவனது ஏக்கங்கள், பொறுமை, துளிர்விடும் உணர்வுகள், கலாரசனை இத்தனையையும் சத்தமில்லாமல் சொல்லியிருக்கிறார்
ஆசிரியர்..
வேலை இல்லாமையைப் பற்றிய வழக்கமான
ஒப்பாரிகள், ஓலங்கள், கோபங்கள் இதில் இல்லை.
கீழே ஆழ்கி ணடறு, கரையில்
புலி, பிடித்துத் தொங்கும் மரத்தின் மீதுள்ள பாம்பு, முறிந்து கொண்டிருக்கும்
மரக்கிளை, இந்தச்
சூழலில் தேன் கூட்டிலிருந்து சொட்டிக் கொண்டிருக்கும் தேனை ரசித்துப் பருகும் மனிதனின் நிலையை நினைவூட்டுகிறது கதையின் முடிவில்
இவன் எல்லாவற்றையும் மறந்து பாட்டு கேட்டுக் கொண்டு இருப்பது. கதையைப் படிக்கும்போது நாமும் ஒரு கணம் எல்லாவற்றையும் மறந்து இந்தக்
கதையில் லயிப்பில் கலந்து நின்று விடுகிறோம்.
